W archiwach ciągłych wszystkie dane poddane kompresji połączone są w jeden zbiór. W wielu przypadkach zwiększa to stopień kompresji, choćby i przy pakowaniu sporej liczby małych plików. Jednakże, wówczas wydłuża się czas wypakowania danego pliku z takiego archiwum, gdyż algorytm przebrnąć musi przez wszystkie wcześniejsze pliki zanim będzie w stanie rozpakować wybrany zbiór. Wspomnieć należy, iż wykorzystanie owej metody wiązać się może z pewnym ryzykiem, gdyż zdarzy się, że uszkodzony zostanie jeden z plików w archiwum ciągłym, to rozpakowanie dalszych, które znajdują się za nim, stanie się niemożliwe. Z kolei archiwa SFX, czyli samorozpakowujące się, zazwyczaj posiadają rozszerzenie .exe i są zwykłym plikiem wykonywalnym. Owe archiwa zawierają program dekompresujący, który służy do wypakowania danych po uruchomieniu pliku. Archiwa SFX mogą stać się również wygodne w przypadkach dystrybucji własnych programów bądź do przekazywania danego archiwum osobie, która nie posiada określonego archiwizera.